Daethant i’r tŷ a gweld y plentyn gyda Mair ei fam; syrthiasant i lawr a’i addoli, ac wedi agor eu trysorau offrymasant iddo anrhegion, aur a thus a myrr. (Mathew 2:11 BCN)
Am nifer o resymau mae’r Nadolig yn cael ei gysylltu gydag anrhegion. Fe ddaeth y Doethion ag anrhegion i’w rhoi i’r baban Iesu. Cofiwn mai anrheg mawr Duw i’n byd yw yr Arglwydd Iesu ei hun. Daeth yn draddodiad felly i roi anrhegion i’n gilydd wrth ddathlu. (rhagor…)
Yn sydyn ymddangosodd gyda’r angel dyrfa o’r llu nefol, yn moli Duw gan ddweud: “Gogoniant yn y goruchaf i Dduw, ac ar y ddaear tangnefedd ymhlith y rhai sydd wrth ei fodd. ” (Luc 2:13-14 BCN)
Rhan annatod o’r Nadolig i’r rhan fwyaf ohonom yw canu. Mae’n draddodiad anrhydeddus, yn mynd yn ôl i hanes y bugeiliaid, yn clywed côr yn canu uwch y bryniau – côr o angylion! Mi fyddwn ninnau wedyn wrth ein bodd yn mynd i glywed perfformiad o oratorio Handel – Y Meseia. Mae yna rhywbeth gogoneddus am glywed geiriau’r Ysgrythur wedi eu rhoi ar gân fel hyn. Neu mae ymuno mewn gwasanaeth carolau, a chlywed nodau cyntaf y cyfeilydd yn arwain i hen garol gyfarwydd, megis O! Deuwch ffyddloniaid, yn ein symud i dir gwahanol – atgofion o Nadolig pan yn blentyn efallai. (rhagor…)
Tua Bethlem dref
Awn yn fintai gref,
Ac addolwn Ef.
Gyda’r llwythau
Unwn ninnau
Ar y llwybrau
At y crud.
Tua’r preseb awn
Gyda chalon lawn
A phenlinio wnawn. (rhagor…)
Mae’r Nadolig yn amser o lawer iawn o ganu ac i Gristnogion canu mawl i Dduw yw’r peth pwysig.
Un o’r dadleuon sy’n cael ei defnyddio yn erbyn Cristnogaeth ydi – pa fath o Dduw ydi hwn sy’n mynnu fod pawb yn ei addoli? – mae’n swnio’n hunanol, ego-centric. Dyma’r Duw sy’n megalomaniac. (rhagor…)